Het nemen van grote risico’s

Gerelateerde afbeelding

Kathleen had een psychische tik van de behandelingen gekregen en was niet te genieten. Dat leverde veel huilbuien en spanning thuis op. Zodoende bezocht ik steeds vaker onze club Masters of the Universe. Enerzijds om de thuissituatie te ontvluchten, maar anderzijds om de spanningen en mijn frustraties te doven. In de club leerde ik cocaïne te gebruiken. Het eerste lijntje coke snuiven was spannend en verrassend. Ik voelde me direct energiek en het was alsof ik de wereld aankon en alle spanning en problemen waren verdwenen. Het gelukzalige gevoel waarin ik me letterlijk een Master of the Universe voelde, werkte verslavend. Steeds vaker gebruikte ik cocaïne en op een gegeven moment gebruikte ik het zelfs op wekelijkse basis. In mijn karakter zit besloten dat ik gevoelig ben voor verslaving, dat had ik al eerder gemerkt. Het mooiste van mijn vak als beurshandelaar vond ik namelijk de kick bij
het nemen van grote risico’s. Ook de kick van risico’s nemen, is een vorm van verslaving. Een vlakke beurskoers is al snel saai; hoe grilliger de markt, hoe meer ik in kantoorruimte amersfoort mijn element ben en hoe meer ik met risico’s kan spelen. Maar risicovol beleggen is iets anders dan drugs gebruiken. Ik wist dat drugs gevaarlijk waren, maar ik kon niet aan de drang ontsnappen om even uit de werkelijkheid weg te vluchten. De druk bij de bank en thuis was simpelweg te hoog om niet af en toe even te willen ontsnappen met behulp van een lijntje cocaïne. Ik voelde dat ik op het kantelpunt stond om echt verslaafd te raken en was eerlijk gezegd blij dat Kathleen voorstelde om terug te gaan naar Nederland, zodat ze daar een nieuwe studie sociologie aan de Universiteit van Amsterdam kon oppakken. Tot haar grote verrassing stemde ik direct toe. Mijn cocaïnegebruik had ik zorgvuldig voor haar verborgen gehouden.
Met mijn naam en reputatie had ik voldoende keuze bij de verschillende grootbanken in Nederland. Het was uiteindelijk de charme van Richard den Draaier, de CEO van het handelshuis Van Der Moolen, die mij binnenhaalde. Ik kende Richard al van Wall Street, waar Van Der Moolen als een agressief handelshuis bekend staat. Een bedrijf dat niet bang is voor een beetje risico. Van der Moolen was in 1892 opgericht en het bedrijf handelde voor eigen rekening. In Nederland waren ze gevestigd op de Keizersgracht in Amsterdam en ze deden zaken met alle grote pensioenfondsen ter wereld. Wat de doorslag gaf, was dat Van Der Moolen openstond voor de nieuwe producten, die ik bij Morgan Stanley had ontwikkeld. Ik stemde toe om terug naar Nederland te gaan en aan de wens van Kathleen tegemoet te komen. In werkelijkheid gaf de carrière move mij de kans om los te komen van de club voor beurshandelaren, die leven op spanning, drank, seks en het gebruik van cocaïne. Ik had het voorgevoel dat het in New York niet goed met me zou aflopen als ik daar zou blijven. Zo was Kath
34
leen niet alleen mijn grote liefde, maar werd ze ook mijn grote redder. Gelukkig wist ze niets van al die praktijken die zich in de club afspeelden. Ik denk niet dat we dan nog bij elkaar waren geweest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *