Het einde van de oorlog

Gerelateerde afbeelding

De Tweede Wereldoorlog loopt al op zijn einde als in Nové Zamky Joodse mannen worden opgepakt en naar de Duitse werkkampen worden afgevoerd. Dat gebeurt met de bekende Duitse ‘Pünktlichkeit’. Ook mijn vader treft dat lot, zodat we vanaf dat moment op mijn moeder zijn aangewezen. Op 6 juni, de ochtend van de geallieerde landing in Normandië, worden alle overgebleven ghettobewoners ruw gewekt en naar de tuin van de synagoge gebracht. Ik zit daar ook bij. Het einde van de oorlog komt in zicht maar voor mij en mijn dierbaren begint de werkelijke oorlog nu pas. Vrouwen, kinderen en ouderen worden in onze Joodse wijk bijeengedreven. Daarna worden we op transport naar Auschwitz gezet. Mijn
familie ontsnapt niet aan het lot. Ik zie mijn moeder zorgelijk en angstig kijken en ze probeert ons te beschermen. Maar eerlijk is eerlijk, als twaalijarig jongetje vind ik het transport met de trein naar een onbekend iets zelfs een beetje spannend. Maar ik ben ook bang, want van binnen voel ik wel dat mijn leven op het spel staat.
Drie dagen en drie nachten blijft het treinkonvooi rijden. Er zitten meer dan zeventig bange Joden bijeengepakt in een beestenwagon en de stank is ondraaglijk. Een hoogzwangere vrouw bevalt in een hoekje van de wagon. Het kind leeft want ik hoor het krijsen. Dat de baby een vreselijk en kort leven is kantoorruimte amersfoort beschoren, begrijp ik als twaalijarig jongetje nog niet. Een oude man sterft van de uitputting en dorst en kinderen huilen. Hoe kunnen mensen elkaar dit aandoen? Iedereen in de wagon heeft zo zijn mening over de situatie. De een is optimistisch en de ander pessimistisch. De een bidt, de ander slaapt en een derde zingt onafgebroken psalmen. Ik heb geluk, ik zit bij de deur die op een kier open is blijven staan. Zodoende krijg ik frisse lucht, kijk ik naar buiten en ik zie dorpen, steden en mooie landschappen voorbijschuiven. Mijn langste reis tot nu toe, was een reis met paard en wagen met mijn vader naar de hoofdstad Bratislava geweest om daar inkopen te doen. Deze reis met de trein brengt ons dichter bij de hel. Pas op vrijdagavond, als velen de sabbat zelfs in deze barre omstandigheden met een gebed beginnen, wordt het rustiger in de trein en val ik in slaap.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *