Budgettering en normstelling

Gerelateerde afbeelding

Zodra deze plannen vertaald worden in financiële gevolgen, spreken we van budgettering. Budgettering is dus planning vertaald in geldbedragen. Met behulp van budgettering wil men in termen van kosten, uitgaven, opbrengsten en inkomsten zien hoe men in een organisatie in geld uitgedrukt uitkomt in een volgende periode. Aangezien een plan taakstellend is, heeft een budget (formeel plan uitgedrukt in geld) ook een taakstellende func
tie. Het topmanagement reikt op deze wijze in geldbedragen uitgedrukt taakstellingen uit aan verkoop, productie, inkoop enzovoort, die vervolgens in onderlinge samenhang moeten leiden tot realisatie van de organisatiedoeleinden.
Budgettering is niets anders dan planning vertaald in geldbedragen. Geld is de enige gemeenschappelijke noemer waarin alle activiteiten in een organisatie kunnen worden vertaald. Planning heeft immers altijd een kantoorruimte amersfoort financieel aspect. Budgettering is daarom eigenlijk ook een logisch vervolg op planning. Budgettering heeft net als planning een actief karakter. Budgetten houden steeds een bepaalde taakstelling in. Budgetten zijn dan de in geld uitgedrukte prestatienormen. Normen voldoen, als het goed is, aan verschillende eisen. Normen moeten net als plannen gebaseerd zijn op onderzoek naar de toekomst. Een plan dat op basis van onnauwkeurige of onvoldoende informatie gemaakt is, kan nooit tot goede resultaten leiden. Een goed plan moet vervolgens gekwantificeerd worden, bijvoorbeeld in termen van benodigde machinetijden, uren personeelsinzet en daarmee verbonden kosten. Normen moeten vooral ook haalbaar zijn. Het heeft immers geen zin iets op te leggen dat niet realiseerbaar is. Dat zal zeker niet erg motiverend werken. Het best blijken de normen te zijn die als een haalbare uitdaging worden gezien. Deze stimuleren tot inspanning zonder dat men het gevoel heeft zich echt tot het alleruiterste te moeten inspannen. Normen die (te) laag worden gesteld, vormen geen uitdaging en zullen op den duur zelfs een demotiverende werking hebben. Een laatste maar niet onbelangrijke eis is dat de normen meetbaar zijn. Is dit niet het geval, dan zal het moeilijk zo niet onmogelijk zijn de uitvoering te beheersen. Deze eis vloeit trouwens rechtstreeks voort uit de eis dat een plan gekwantificeerd is. Budgettering is het middel bij uitstek om aan deze eisen tegemoet te komen. Er is dan ook een nauwe budgetprocedure band tussen het planningsproces en de budgetprocedure. Een vraag die bijvoorbeeld gesteld kan worden is of de budgetten ‘vast’ of ‘variabel’ moeten zijn. Vaste budgetten zijn van toepassing als de omvang van de bedrijfsdrukte zich goed laat bepalen. Een variabel budget is daarentegen aan te bevelen als de bedrijfsdrukte nogal sterke schommelingen vertoont. De bedrijfsresultaten zijn in alle gevallen afhankelijk van de bedrijfsdrukte. In een organisatie kunnen uitvoerende medewerkers in veel gevallen worden betrokken bij het opstellen van afdelingsplannen en -budgetten. Denk bijvoorbeeld aan verkopers, rayonvertegenwoordigers, bij het opstellen van het verkoopplan. Indien men de te bereiken doelstellingen en de normen zelf mee heeft opgesteld, kan dit bij uitvoering zelfs motiverend en stimulerend werken. Soms wordt daarbij via budgettering op kostenbeperking aangedrongen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *